நூழில்: Difference between revisions
No edit summary |
No edit summary |
||
| Line 15: | Line 15: | ||
மறந்த வேல் ஞாட்பின் மலைந்தவர் மார்பம் | மறந்த வேல் ஞாட்பின் மலைந்தவர் மார்பம் | ||
திறந்த வேல் கையில் திரிந்து (141) | திறந்த வேல் கையில் திரிந்து (141) | ||
</poem>பொருள்: பகைவர் மார்பத்தை ஊடுருவின வேலினைக் கையிலே திரித்தவனாக, ஆடுதலை மேற்கொண்டான் வீரன் ஒருவன். அப்போது சுழலும் விழியினையுடைய பேய்களும் வீழும் குடல்களை மாலையாகத் தாம் சூடுதலை மேற்கொண்டன. | |||
==எடுத்துக்காட்டு== | |||
=====புறநானூறு 309===== | |||
*பாடியவர்: மதுரை இளங்கண்ணிக் கோசிகனார். | |||
*திணை: தும்பை ; துறை: நூழிலாட்டு | |||
<poem> | |||
இரும்புமுகம் சிதைய நூறி ஒன்னார் | |||
இருஞ்சமம் கடத்தல் ஏனோர்க்கும் எளிதே; | |||
நல்அரா உறையும் புற்றம் போலவும் | |||
கொல்ஏறு திரிதரு மன்றம் போலவும் | |||
மாற்றருந் துப்பின் மாற்றோர் பாசறை 5 | |||
உளன்என வெரூஉம் ஓர்ஒளி | |||
வலன்உயர் நெடுவேல் என்னைகண் ணதுவே. | |||
</poem>பொருள்: இரும்பாலாகிய வேல், வாள் முதலிய படைக்கருவிகளின் நுனி மழுங்கி, ஒடியுமாறு பகைவரைக் கொன்று அவர்களைப் போரில் வெல்லுதல் எல்லா வீரர்களுக்கும் எளிதாகும். நல்லபாம்பு வாழும் புற்றுப் போலவும், கண்டாரைக் கொல்லும் காளை திரியும் பொதுவிடம் போலவும், வெல்லுதற்கு அரிய வலிமையுடைய பகைவர், இவன் பாசறையில் உள்ளான் எனக் கேட்டு நெஞ்சம் நடுங்கும்படியான சிறந்த புகழ், வெற்றி மிக்க நெடிய வேலினையுடைய நம் தலைவனிடம் மட்டுமே உள்ளது. | |||
=====புறநானூறு 310===== | |||
*பாடியவர்: பொன்முடியார் | |||
*திணை:தும்பை; துறை: நூழிலாட்டு | |||
<poem> | |||
பால்கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் ஆகலின் | |||
செறாஅது ஓச்சிய சிறுகோல் அஞ்சியொடு | |||
உயவொடு வருந்தும் மனனே! இனியே | |||
புகர்நிறங் கொண்ட களிறட்டு ஆனான், | |||
முன்நாள் வீழ்ந்த உரவோர் மகனே | |||
உன்னிலன் என்னும் புண்ஒன்று அம்பு | |||
மான்உளை அன்ன குடுமித் | |||
தோல்மிசைக் கிடந்த புல்அண லோனே. | |||
</poem> | </poem> | ||
பொருள்: இளையோனாக இருந்தபொழுது பாலை ஊட்டினால் இவன் உண்ணமாட்டன். அதனால், சினம் கொள்ளாமல் சினம் கொண்டதுபோல் நடித்து ஓங்கிய சிறுகோலுக்கு அஞ்சிப் பால் உண்டவன் பொருட்டு வருந்தும் மனமே! இவன் முன்னாள் போரில் இறந்த வீரனின் மகன் என்பதற்கேற்ப, புள்ளிகள் பொருந்திய நெற்றியையுடைய யானைகளைக் கொன்றும் அவ்வளவில் நில்லாதவனாக, மார்பில் புண்படுத்தி ஊன்றி நிற்கும் அம்பைச் சுட்டிக் காட்டியபொழுது, ‘அதை நான் அறியேன்’ என்று கூறினான். அவன் இப்பொழுது குதிரையின் பிடரிமயிர் போன்ற குடுமியுடன், குறுந்தாடியுடன் கேடயத்தின்மேல் விழுந்து கிடக்கிறான் | |||
==உசாத்துணை== | ==உசாத்துணை== | ||
[https://www.tamilvu.org/courses/degree/d021/d0214/html/d02141nd.htm தும்பைத் திணை, தமிழ் இணைய கல்விக் கழகம்] | [https://www.tamilvu.org/courses/degree/d021/d0214/html/d02141nd.htm தும்பைத் திணை, தமிழ் இணைய கல்விக் கழகம்] | ||
{{ | {{Second review completed}} | ||
[[Category:Tamil Content]] | [[Category:Tamil Content]] | ||
Revision as of 09:27, 16 June 2025
நூழில் தும்பைத் திணையின் துறைகளில் ஒன்று. நூழில் என்றால் கொன்று குவித்தல் என்று பொருள். கொன்று பின் தன் வேலைத் திரித்து ஆடுதலையும் குறிக்கிறது.
விளக்கம்
புறப்பொருள் வெண்பாமாலை
புறப்பொருள் வெண்பாமாலையின் கொளுப்பாடல் வீரக்கழல் அணிந்த பகைமன்னர் படையைக் கொன்று அழலும் வேலைத் திரித்து ஆடுதலை விரும்புதல் என்று இதன் இலக்கணத்தை வகுக்கிறது.
கழல் வேந்தர் படை விலங்கி
அழல் வேல் திரித்தாட்டு அமர்தன்று(கொளு
7.15)
வெண்பா
ஆடல் அமர்ந்தான் அமர் வெய்யோன் வீழ்குடர்
சூடல் மலைந்த சுழல்கண் பேய் - மீடல்
மறந்த வேல் ஞாட்பின் மலைந்தவர் மார்பம்
திறந்த வேல் கையில் திரிந்து (141)
பொருள்: பகைவர் மார்பத்தை ஊடுருவின வேலினைக் கையிலே திரித்தவனாக, ஆடுதலை மேற்கொண்டான் வீரன் ஒருவன். அப்போது சுழலும் விழியினையுடைய பேய்களும் வீழும் குடல்களை மாலையாகத் தாம் சூடுதலை மேற்கொண்டன.
எடுத்துக்காட்டு
புறநானூறு 309
- பாடியவர்: மதுரை இளங்கண்ணிக் கோசிகனார்.
- திணை: தும்பை ; துறை: நூழிலாட்டு
இரும்புமுகம் சிதைய நூறி ஒன்னார்
இருஞ்சமம் கடத்தல் ஏனோர்க்கும் எளிதே;
நல்அரா உறையும் புற்றம் போலவும்
கொல்ஏறு திரிதரு மன்றம் போலவும்
மாற்றருந் துப்பின் மாற்றோர் பாசறை 5
உளன்என வெரூஉம் ஓர்ஒளி
வலன்உயர் நெடுவேல் என்னைகண் ணதுவே.
பொருள்: இரும்பாலாகிய வேல், வாள் முதலிய படைக்கருவிகளின் நுனி மழுங்கி, ஒடியுமாறு பகைவரைக் கொன்று அவர்களைப் போரில் வெல்லுதல் எல்லா வீரர்களுக்கும் எளிதாகும். நல்லபாம்பு வாழும் புற்றுப் போலவும், கண்டாரைக் கொல்லும் காளை திரியும் பொதுவிடம் போலவும், வெல்லுதற்கு அரிய வலிமையுடைய பகைவர், இவன் பாசறையில் உள்ளான் எனக் கேட்டு நெஞ்சம் நடுங்கும்படியான சிறந்த புகழ், வெற்றி மிக்க நெடிய வேலினையுடைய நம் தலைவனிடம் மட்டுமே உள்ளது.
புறநானூறு 310
- பாடியவர்: பொன்முடியார்
- திணை:தும்பை; துறை: நூழிலாட்டு
பால்கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் ஆகலின்
செறாஅது ஓச்சிய சிறுகோல் அஞ்சியொடு
உயவொடு வருந்தும் மனனே! இனியே
புகர்நிறங் கொண்ட களிறட்டு ஆனான்,
முன்நாள் வீழ்ந்த உரவோர் மகனே
உன்னிலன் என்னும் புண்ஒன்று அம்பு
மான்உளை அன்ன குடுமித்
தோல்மிசைக் கிடந்த புல்அண லோனே.
பொருள்: இளையோனாக இருந்தபொழுது பாலை ஊட்டினால் இவன் உண்ணமாட்டன். அதனால், சினம் கொள்ளாமல் சினம் கொண்டதுபோல் நடித்து ஓங்கிய சிறுகோலுக்கு அஞ்சிப் பால் உண்டவன் பொருட்டு வருந்தும் மனமே! இவன் முன்னாள் போரில் இறந்த வீரனின் மகன் என்பதற்கேற்ப, புள்ளிகள் பொருந்திய நெற்றியையுடைய யானைகளைக் கொன்றும் அவ்வளவில் நில்லாதவனாக, மார்பில் புண்படுத்தி ஊன்றி நிற்கும் அம்பைச் சுட்டிக் காட்டியபொழுது, ‘அதை நான் அறியேன்’ என்று கூறினான். அவன் இப்பொழுது குதிரையின் பிடரிமயிர் போன்ற குடுமியுடன், குறுந்தாடியுடன் கேடயத்தின்மேல் விழுந்து கிடக்கிறான்
உசாத்துணை
தும்பைத் திணை, தமிழ் இணைய கல்விக் கழகம்
✔ Second review completed
Please do not write any content below this line. This section is only for editing templates & categories.